http://mojeczterolapy.blogspot.com/

zapraszamy

Jestem osobą, która zawsze stara się myśleć pozytywnie. Często obracam wady w zalety. Być może patrzę na świat przez różowe okulary – nie przeczę, lecz wolę to niż nieustanne umartwianie się nad sobą, i marudzenie jak to jest mi źle.

Dlatego też, wad Lakiego staram się nie zauważać. To znaczy, staram się, by ta wada nabrała pozytywnej mocy, jakkolwiek to brzmi
Np.: podstawową Jego wadą jest to, że Lucky uwielbia inne psy. Aż za bardzo. Jak zobaczy psa, to najważniejszy jest ten właśnie pies, zabawa z nim, i nic więcej. Oczywiście, nie jest mi to na rękę, ale właśnie… co by było, gdyby Lucky był agresywny w stosunku do innych psów? Jakby, pomimo swoich niewielkich rozmiarów, rzucał się na wszystko dookoła? Często nad tym myślę. I dochodzę do wniosku, że wolę mieć takiego psa który kocha wszystkich i wszystko, niż agresywnego, czy lękliwego…

Co nie znaczy, że tą jego psiolubność lekceważę i pozwalam mu się bawić zawsze, wszędzie i z każdym, bo „przecież on nic nie zrobi”. Co to to nie…

Ale po prostu uważam, pomimo że niekiedy opadają ręce, bo L. zachowuje się nie tak jak przystało, to staram się doceniać te, jakże ważne chwile, kiedy to jest posłuszny, grzeczny i w ogóle. Lucky ma zapał, chęć do pracy, szybko się uczy, bardzo fajnie mi się z nim pracuje, zazwyczaj. O ile nie ma gorszego dnia, tak jak np. przedwczoraj. Olewał mnie totalnie, nie chciał przychodzić na wołanie, interesowały go tylko zapachy… Ale za to dzisiaj… Piękne skupienie, obroty i motorek podkręcone na maxa, i praca była aż przyjemnością Dla takich fajnych momentów warto jest czasami mieć chwilę słabości. Ona pozwala, że bardziej doceniamy ten czas, kiedy pies się na prawdę stara

A najważniejsze, to myśleć pozytywnie. I nie poddawać się!

- wyszło cudne słońce, i aż żal było nie zabrać aparatu na spacer

Z Lucky’m mieszkamy pod jednym dachem już dwa lata. Gdy brałam Lucky’ego wydawało mi się, że wiem wiele o psach, że jestem taka cool i super, i że mój pies będzie idealny i w ogóle i w szczególe Życie szybko zweryfikowało moje poglądy, okazało się że tak naprawdę nie wiem NIC, no dobra – coś wiedziałam, ale to były dopiero zaczątki mojej pasji kynologicznej. W miarę rozwoju Lakiego dowiadywałam się coraz więcej, ale tak naprawdę to w ciągu ostatniego roku (tzn. 2010) przyswoiłam sobie mnóstwo wiedzy. Mnóstwo w porównaniu do tego co wiedziałam wcześniej. Przeczytałam po kilkanaście razy całe blogi ludzi mądrzejszych ode mnie, przewertowałam wiele for, podczytując wiele ciekawych tematów o wychowaniu, szkoleniu, żywieniu, chorobach, hodowli, wystawach, itd. Momentami mózg mi się już przegrzewał od nadmiaru informacji Wtedy najlepszym wyjściem jest zapisać stronę w zakładkach, wyłączyć ją, wyłączyć komputer, wziąć smycz, psa, i iść na spacer   A do strony wrócić za jakiś czas.

Dzięki informacjom zdobytym przez ten rok mogę śmiało powiedzieć, że wiem o wiele więcej o psach od „przeciętnego Kowalskiego”, ale wiem wciąż o wiele wiele mniej niż inni ludzie, i niż bym chciała wiedzieć. No ale – wszystko przede mną.

Wydaje mi się, że teraz jestem bardziej świadoma pewnych „pułapek”, bardziej wiem na co uważać i czego unikać, oraz na co zwrócić szczególną uwagę. Lecz pewnie znowu za rok powiem sobie cicho pod nosem „co ty wtedy wiedziałaś, guzik wiedziałaś” Ale to dobrze, bo to by znaczyło że się rozwijam, i idę do przodu

Mam nadzieję że przyszły rok będzie równie dobry jak ten, a nawet jeszcze lepszy. I tego sobie i wszystkim życzę

Do zobaczenia w Nowym Roku!

P.S. Jak widać, wprowadziłam pewne zmiany na blogu – tamten szablon był już bardzo długo – czas na coś świeżego : )

Wciąż nie mogę uwierzyć, że ten mój maluszek już dwa lata jest na tym świecie, i prawie dwa lata jest ze mną! Ten czas zleciał nam bardzo szybko.

Pamiętam jak jeszcze nie dawno odbierałam czarną puchatą kuleczkę, a tu po kuleczce nie zostało ani śladu Jest za to psi towarzysz, najlepszy kumpel i przyjaciel. Pomimo że różnie bywa, mamy swoje wzloty i upadki, to już wiemy czego możemy się nawzajem od siebie spodziewać, i czego oczekiwać.

Lucky będzie dla mnie zawsze najważniejszy, i żaden inny pies mu nie dorówna. Nawet jeśli kiedyś będę miała yorka, który będzie miał same zalety, będzie najlepszy na wystawach, będzie miał masę złotych medali, to i tak Lucky będzie w moim sercu zajmował pierwsze miejsce. Zawsze. Bo to na nim uczyłam się (i uczę nadal) ‘obsługiwania się’ psem, to na nim wszystko ‘testuję’ (jakkolwiek to brzmi), z nim popełniam wiele błędów, które on mi wybacza, i nadal mnie kocha… i jest w tym wszystkim tak dobry, i taki wyrozumiały i cierpliwy dla mnie, że po prostu brak mi słów. Każdy kolejny pies będzie miał u mnie lepiej, łatwiej, pod tym względem, że już będę wiedziała jakich błędów mam unikać, jak mam z nim postępować… A Lucky ma tak najbardziej ‘przerąbane’ pod tym względem. Ale mimo to nigdy nie odwrócił się ode mnie. I dlatego to on będzie dla mnie zawsze najważniejszy

Moja mordeczka